Prisoners of War

Volkor umieścił swój nick na mapie i trzeba stwierdzić, że pod byle czym się nie podpisał. Ludzcy gracze mają zdefiniowane stronnictwo, są to kolejno Loch, Wrota Żywiołów, Inferno, Twierdza, Forteca, Cytadela, wyjątkiem jest gracz brązowy, który może mieć dowolne stronnictwo. Specyfika mapy ujawnia się już na początku, bowiem każdy z graczy monolit zaprowadzi do jednej z dwóch potencjalnych stref startowych. Sprawia to, że sama liczba możliwych konfiguracji krain startowych jest olbrzymia i gwarantuje że każda rozgrywka będzie inna. Wszystkie krainy zawierają komplet kopalni, poza złota i zestaw siedlisk – te najwyższych poziomów są bardzo dobrze pilnowane. Ponad to wzmocnienia różnego typu, niewielką pozostaje ilość artefaktów. Aby zdobyć dwa z nich powinniśmy wybrać się do jaskiń doświadczenia, gdzie walcząc z ukrytymi potworami możemy obrobić grobowiec. Po oczyszczeniu strefy możemy wybrać się ku innym krainom, statkiem bądź portalami. Liczba krain jest znaczna, trudno jakoś je scharakteryzować niewątpliwie jednak najprzydatniejsze będą te zawierające neutralne miasta. W końcu napotkamy innych graczy i zacznie dochodzić do walk. Celem gry jest pokonanie niejakiego Astrapiosa, który istotnie, przysporzyć może wielu strapień. Aby doń dotrzeć należy pokonać trójkę generałów, którzy staną nam na drodze. Jest to liniowa część fabuły.
~~
Mapa wykonana w sensie wizualnym jest perfekcyjna. Krainy są ładne, różnią się od siebie, a o żadnym terenie nie można powiedzieć, że jest pusty. Jeśli uwzględnić, że autor nie wykorzystał niemal dodatkowych obiektów – czapki z głów. Fabuła głównie opowiada o naszych przeciwnikach, obejmując kilka zdarzeń. Wracając do samej rozgrywki, to muszę przyznać, że przejście scenariusza zajęło mi 17 miesięcy. Sprawiło to, że pod koniec mapy neutralne potwory często można było liczyć w tysiącach, za to te z wysoką początkowo liczbą, ale zablokowanym przyrostem moi bohaterowie wciągali nosem. Dało też pod koniec nieograniczoną liczbę surowców, chociaż w kilku pierwszych miesiącach były problemy z rekrutacją wszystkiego. Problemu nadmiaru nie było w wypadku artefaktów, każdy z reliktów cieszył. Na mapie pojawiają się Puszki Pandory, z reguły można z nich wyciągać 2 000 doświadczenia (w postaci granulatu). Można wykopać Graala. Autor umieścił w więzieniach najsilniejszych bohaterów, których możemy pozyskać dla naszej sprawy. Pojawiają się dość liczne chatki misji. Tutaj jednak mam zastrzeżenie, bowiem premie są z reguły dość niskie. Duża część chatek nagradza za bycie bohaterem danej klasy, ale nagroda jest symboliczna. Inne nie zawsze dają sensowną nagrody, jak choćby ta która w zamian za posiadanie 25 ataku wręcza 2 500 doświadczenia (w postaci żelu). Dodatkowo na mapie pojawiają się pewne błędy, część z nich usunęła łatka, ale wciąż dostęp do chatki misji (74:101:1) jest zablokowany, zaś latarnia morska jest położona na wodzie i w związku z tym niebroniona. Jest to też jedyny obiekt tego typu na mapie, a przydałoby się ich więcej wobec ogromu wód. Również bez walki da się skorzystać ze szkoły magii (156:190:1). Za mankament uznałbym także niezablokowanie najsłabszych umiejętności, a jedynie dyplomacji, (którą mają standardowi bohaterowie), a także artefaktów z nimi związanych.
~~
Jak już pisałem misję przechodziłem przez 17 miesięcy, podczas gdy w wypadku zwykłych scenariuszy zaczynam się nudzić po 7. Tutaj do tego nie doszło, a i sam finałowy przeciwnik okazał się nadspodziewanie potężny, toteż pozwolę sobie przyznać 6, z pewnym minusem za wspominane wady.